Kadınları ve Çocukları Öldüren Düzen Meşru Değildir

Kim ne derse desin, savaş erkektir. Kararını erkekler alır, dilini erkekler kurar, haritasını erkekler çizer. Çoğu zaman bedelini kadınlar öder. Öldürülerek, sürgün edilerek, susturularak ya da hayatta bırakılıp cezalandırılarak.

Kadınlar savaşın hedefidir. Kadın, toplumun hafızasıdır. Kadını susturursan, dili yok edersin. Kadını korkutursan, geleceği felç edersin. Kadını öldürürsen, bir kuşağı gömersin. Bu yüzden savaş, en çok kadın bedenini işgal eder. Bombalar sadece şehirleri yıkmaz, kadınların hayatlarını paramparça eder. Taciz, tecavüz, zorla evlendirme. Kadın bedeni hala pazarlık konusudur. Kadınlara rağmen kurulan hiçbir düzen barış üretmez. Kadının sesi çıktığında, savaş uygunluğu sarsılır. Kadın konuşursa, yalanlar dökülür.

Bir de direnen kadınlar vardır. Silahla ya da sözle, örgütlenerek ya da hayatta kalarak direnenler… Onlar en çok rahatsız edendir. Çünkü kadın direnişi, sadece düşmana değil, ataerkiye de meydan okumadır. Bu yüzden en çok onlar hedef alınır.

Şu soruyu sormak istiyorum:

Eğer kadınlar bu dünyayı yönetseydi, bu kadar çok savaş olur muydu?

Sorunun cevabını da vermek istiyorum: Bu kadar kolay olmazdı. Kadınlar, kaybın ne demek olduğunu bilir. Bir çocuğun başında geçirilen gecenin ne olduğunu bilir. Açlığı, göçü, yas tutmayı bilir. Bu yüzden savaş kadınların değil, iktidar hırsının ürünüdür. 

Bugün hala kadınlara, savaşı anlamıyorsunuz deniyor. Hayır, biz savaşı çok iyi anlıyoruz. Çünkü savaş, bizim bedenimizden geçiyor. Savaş, bizim sessizliğimizle sürüyor. Kadınlar susturuldukça, savaş bitmez. Bir kadın yazar olarak şunu söylemek isterim ki Kadınların öldüğü, susturulduğu, sürgün edildiği hiçbir savaş kutsal değildir. Hiçbir devlet, kadınların gözyaşıyla meşru olmaz. Bu bir duygu değil, maalesef politik gerçektir.  

Son olarak şunları eklemek istiyorum... Direnen, can veren, savaşan, evladını koruyan, büyüten, tüm savaşçı ve emekçi Kadınlarımızın ve Annelerimizin yüreklerinden öpüyorum, ölenlere rahmet diliyorum...