Dünyada bugün büyük bir savaş patlamadı. Yeni bir pandemi ilan edilmedi. Bir gecede sınırlar değişmedi. Ama yine de herkesin içinde aynı his var: Bir şeyler oldu.
Sabah haberlerini açıyoruz; kelimeler tanıdık, başlıklar sıradan. Ama satır aralarında ağır bir sessizlik dolaşıyor. Sanki dünya yüksek sesle konuşmaktan vazgeçti, fısıldamayı tercih ediyor. Çünkü bağırarak söylenen her şey zaten söylendi, artık sonuçları yaşanıyor.
Eskiden kriz dediğimiz şeylerin bir başlangıcı olurdu. Bir tarih, bir olay, bir kırılma noktası… Şimdi krizler zamansız. Ne zaman başladığını bilmiyoruz, ne zaman biteceğini de. Ekonomi “kırılgan”, siyaset “gergin”, toplumlar “yorgun”. Kimse tam olarak ne olduğunu anlatamıyor ama herkes bir şeylerin yerinden oynadığını hissediyor.
Dünya, büyük adımlar atmıyor artık. Küçük kaymalarla değişiyor. Bir ülke sessizce yön değiştiriyor, bir başka ülke dostluk tanımını güncelliyor. Haritalar aynı kalıyor ama dengeler kayıyor. Silahlar bazen ateşlenmiyor; yaptırımlar, ambargolar, algoritmalar konuşuyor.
İnsanlık da değişti. Daha az şaşırıyoruz. Daha çabuk unutuyoruz. Felaketler ekranda birkaç saniye kalıyor, sonra bir reklam arası kadar mesafeyle hayatımıza devam ediyoruz. Acı hâlâ var ama artık manşet olmuyor.
Belki de asıl olan bu:
- Dünya yıkılmıyor ama aşınıyor.
- Kopmuyor ama gevşiyor.
- Patlamıyor ama sızdırıyor.
- Bir şeyler olmadı, evet. Ama bir şeyler oldu.
- Ve biz tam da bu belirsizliğin içinde, olup biteni anlamaya çalışırken alışıyoruz. Alışmak, en sessiz devrimdir.
- Dünya bugün bağırmıyor.
- Ama içten içe konuşuyor.
- Dinleyen var mı, orası meçhul.
