23 Nisan: Bir Müsamare Değil, Vicdan Hesaplaşması

Bugün 23 Nisan. Dünyada çocuklara armağan edilmiş "tek" bayram olmasıyla övündüğümüz, çocukları o koca koltuklara oturtup "geleceğin teminatı" dediğimiz gün. Ancak bu tumturaklı sözlerin ardında, toplumun en karanlık gerçeği saklanıyor: Bu ülkede çocuklar zaten bir "makamda" oturuyor; yoksulluğun, adaletsizliğin ve kolektif ihmalkârlığın tam merkezindeler.

Artık kabul edelim; 23 Nisan bizim için bir kutlama günü değil, aynadaki aksimizle yüzleşme günüdür.

Görünmezliğin Bedeli

Bugün bu ülkede çocuklar; sanayi sitelerinde sömürülen ucuz iş gücü, sokaklarda görmezden gelinen hayatlar ve istatistik tablolarına sığdırılmaya çalışılan "kayıp sayılar"dan ibarettir. Mahkeme salonlarında korunamayan bedenlerin, hayatı elinden alınırken faili korunan canların çığlığı, bayram neşesinin gürültüsüyle bastırılamayacak kadar yüksektir.

Bir çocuğun emeği çalınırken gözlerini kaçıranlar, bir çocuğun bedeni istismar edilirken "bahaneler" üretenler, bugün aynı kürsülerde çocuk sevgisinden bahsedemezler.

Zihinsel Çürüme: "Rıza" ve "Karanlık"

Toplumun iliğine işlemiş asıl çürüme, o meşhur cümlelerde gizli: "Rızası vardı" diyebilen bir zifiri karanlık, "Bir kereden bir şey olmaz" diyebilen bir ahlaki çöküş... Bu çöküş sadece failin suçu değildir; sessiz kalan, tepki vermeyen, sistemi sorgulamayan her bireyin omuzlarındaki bir vebaldir.

Okulda güvende olması gerekirken katledilen, uyuşturucu bataklığına terk edilen ya da farklı olduğu için dışlanan özel gereksinimli her çocuk, bu toplumun sınıfta kaldığının tescilli kanıtıdır.

Keşke bugün o koltuklara çocuklar değil; vicdanını, utanma duygusunu ve sorumluluk bilincini kaybetmiş yetişkinler oturtulsa. Belki o zaman "korumanın" sadece bir kelime değil, bir varoluş borcu olduğunu anlarlardı.

Gerçek şudur: Bir ülkede çocuklar korunmuyorsa, orada ne adalet vardır ne devlet ciddiyeti ne de onurlu bir gelecek. Çocuklarını koruyamayan bir toplum, kendi varlığını da koruyamaz.

Bugün 23 Nisan. Bugün neşe dolma günü değil; hesap sorma, yüzleşme ve çocukların elinden alınan çocukluğun hesabını verme günüdür. Çünkü çocuklar bu ülkenin sadece geleceği değil, bugünün en ağır vicdan sınavıdır.